Weemoed
Soms laat een portret zich niet vangen in één foto. Een reeks beelden kan samen iets laten zien dat één moment niet vertelt: een leven, een herinnering of een gevoel dat blijft hangen. In dit soort series laat ik zien hoe portretfotografie verder kan gaan dan een momentopname — hoe beelden samen een mens of een sfeer kunnen vertellen.
Dat kan een persoonlijke short story zijn, zoals hier met Arie, of een reportage binnen een organisatie waarin de mens achter het werk zichtbaar wordt.
In deze reeks van acht zwart-wit foto’s staat dat gevoel van weemoed centraal. Voor mij gaat fotografie niet alleen over het vastleggen van een moment, maar om het tonen van de lagen erachter – herinnering, stilte en kracht.
Samen met zijn vrouw Hanny (1949–2021) vestigde Arie Molegraaf zich in Dordrecht en liet hij het schippersleven achter zich. De reden was Hanny’s niertransplantatie, die haar nog 35 jaar schonk met een donornier. In die tijd bouwden zij samen een leven op in de stad, tot haar overlijden in 2021. Arie vertelt nog altijd prachtig over vroeger: het schippersleven, de stad, de kleine en grote belevenissen die hem gevormd hebben.
Klik op onderstaande afbeelding om de portretten te bekijken
Neem contact op
voor meer informatie of een kennismaking.